Trzynawowa bryła kościoła ma kształt bazylikowy z nieco niższym prezbiterium w kształcie nieregularnego wielokąta. Oś nawy środkowej jest wyraźnie skrzywiona w stosunku do osi prezbiterium.

 

Gotycki charakter wnętrza podkreślają gwiaździste sklepienia i ceglane gurty ostrołukowych okien i arkad. Wewnątrz znajdują się dwie osiemnasto wieczne kaplice: Zwiastowawania Najświętrzej Marii Panny i Świętej Barbary przebudowane w połowie XVIII wieku przez fundację Głębockiego.

Jest też tablica poświęcona pamięci żołnierzy Powstania Warszawskiego 1944 walczących w tym rejonie.

Oryginalne kute w metalu drzwi wejściowe ufundował Cech Rzemiosł Włókienniczych miasta stołecznego Warszawy.

 

Stosunkowo przysadzista bryła oraz masywna oskarpowana wieża z czerwonej cegły są typowymi cechami gotyku mazowieckiego. Sama dzwonnica pochodząca z XVI wieku zachowała sporo elementów autentyczności. Po zniszczeniach ostatniej wojny zrekonstruowana została jedynie jej górna część. Dzwonnica ta, wzniesiona na planie prostokąta, ma na parterze wysokie otwarte przejście. Linie podziału jej czterech kondygnacji wyznaczają okna i gotyckie bielone blendy, stanowiące elementy dekoracyjne. Wieńczy je dwuspadowy dach ujęty między dwa szczyty ozdobione płytkimi wnękami, cztery strony dzwonnicy zdobił w przeszłości zegar.

Na przykościelnym cmentarzu znajduje się figura Matki Bożej z Dzieciątkiem z 1870 roku a obok płyta nagrobna z prochami nieznanych osób, których szczątki zebrano z terenu przykościelnego.

 

Tuż obok stoi kamienna sylwetka twórcy Wolmularstwa Narodowego, Waleriana Łukasińskiego (1786-1868),  ufundowana i wykuta w piaskowcu przez artystę plastyka Andrzeja Kastena, ustawiona tu w 1987 roku.

Od drugiej strony wejścia na teren kościoła znajduje się krzyż misyjny upamiętniający odbyte misje.

  

Natomiast przy wejściu na teren kościelny widzimy kamienny monolit przypominający zbrodnie dokonaną przez hitlerowców na ludności cywilnej 29 sierpnia 1944 roku.